Column van Harry Rijken.

Op vakantie met de camper is er altijd wat te zien. Soms ook binnen een straal van 5 meter als ik even snuffel tussen het omringende groen. Deze keer vind ik vooral klein gespuis: insecten in allerlei vormen en kleuren, soms alleen, soms op een kluitje bij en op elkaar. Op een gegeven moment gaan de Lieveheersbeestjes me in het bijzonder opvallen. Dat beestje (met een prachtige naam trouwens!) kennen we allemaal: rood met zwarte stippen toch …

Ik wist al wel dat het aantal stippen behoorlijk kan variëren, maar als ik er één met nul stippen zie ga ik me toch verbazen. En als er even later één verschijnt die niet rood (met zwarte stippen) is, maar bruin met witte stippen, dan begin ik te begrijpen dat ik niet zo maar alle Lieveheersbeestjes over één kam mag scheren.

De vakantie speelde zich overigens af in Mecklenburg-Vorpommern, het noorden van voormalig Oost-Duitsland. Ook daar kregen we steeds meer oog voor de verschillen met voormalig West-Duitsland, ook al is ‘Die Wende’ inmiddels al een kleine 37 jaar geleden. De mensen zijn relaxter, minder gejaagd. In ieder dorpje en bij toeristische knooppunten zijn kleine Imbissjes te vinden, waar je koffie of een ander drankje kunt krijgen, of de onvermijdelijke bratwurst, of een heerlijke versgerookte vis. En wat vooral opvalt is dat bij deze Imbissjes mensen alle tijd nemen om de laatste nieuwtjes uit te wisselen.

Weer terug in Nederland blijkt dagblad Trouw deze zomer een verkiezing van ‘de mooiste kerk van Nederland’ opgestart te hebben. En daarbij komt er ook van alles langs: van de vol symboliek in ieder detail versierde en ongerept bewaard gebleven St. Willibrorduskerk in Vierakker tot de Abdijkerk St. Benedictusberg in Mamelis van stoer beton, geheel volgens de gulden snede ontworpen en zonder enige opsmuk, want dat zou alleen maar afleiden van de boodschap .…

Ga daar maar eens ‘de mooiste’ uit kiezen!

Zo maar even een paar heel uiteenlopende voorbeelden die mij aan het denken zetten. Ogenschijnlijk één (Lieveheersbeestje …, Duitser …, kerk …), maar onderling toch zo verschillend!

In deze tijd van polarisatie, wij en zij, lijken we dat besef van eenheid èn verscheidenheid steeds meer kwijt te zijn en laten we ons eerder leiden door de wrijfpunten van de verschillen dan door de rijkdom van de verschillen. En dan wordt het ook steeds lastiger om je verbonden en één te voelen.

Misschien kan het Lieveheersbeestje ons helpen om dat besef – wat ongetwijfeld nog ergens in ons is – weer naar boven te halen. Onderstaande foto kwam ik tegen op internet en dat is dan nog maar één van de ondersoorten van het Lieveheersbeestje. Ik zou zeggen: “kijk er maar eens goed naar en laat het rustig op je inwerken”.

Ik sluit af met een oude wijsheid, vertaald uit het Sanskriet:

“Het Werkelijke is Eén, de wijzen noemen Het met verscheidene namen”

(Rig-Veda. I.164.46)

 Harry Rijken

 Bron verzamelfoto: https://nl.wikipedia.org/wiki/Lieveheersbeestjes