“Ik vergat te zwijgen toen dat kon”, zo begint het gedicht Zwijgen dat Mariola Dirkzwager vorig jaar voordroeg. Het was bij de jaarlijkse manifestatie van Dichter bij Zee op Terschelling.

Ik voelde hoe het publiek meteen na deze eerste regel verstilde. Een stilte zoals we die ook bij ons in het Witte Kerkje kennen als we met elkaar geraakt worden.

In de verstilling vervolgde Mariola:

ik vergat te zwijgen toen dat kon

in de maalstroom van meningen

hoog op de barricade

ik vergat de wereld

de delen, de steden

de straten, mijn thuis

ik vergat te kiezen

wie ik onderweg verloor

een afscheid zonder woorden

……….

Opnieuw realiseerde ik me de kracht van onderling betrokken gemeenschappen. Waar we ervoor waken hoog op de barricade te klimmen. Waar vanuit die bedding polarisatie weinig kans krijgt. Door wat ons gezamenlijk beweegt. Zoals dat gaat bij elke tak van sport. Bij het Witte Kerkje in het klein, bij het WK in t groot.

Bij politieke botsingen wereldwijd ziet Azza Karam ( religiewetenschapper en pleitbezorger voor interreligieuze samenwerking) een opleving van religieuze sentimenten. Uitmondend in oorlogsretoriek. Ze houdt zich bezig met het internationaal recht. De oplossing ziet ze in het aangaan van allianties met een gelijk speelveld voor alle religieuze spelers. Azzra Karam: “Wat we nodig hebben is een nieuwe vorm van secularisme. Eén met gevoel voor de veelkleurige religieuze realiteit. Dat komt alle burgers ten goede”.

Kleine gemeenschappen zoals de onze zijn daarbij een dankbaar oefenveld. Elkaar kleur durven bekennen. Oefenen in mildheid van woorden en in mildheid zwijgen. In de geborgenheid van elkaar. Een eilandje van hoop.

Mooier dan Jan Brokken in zijn Weemoed van de reiziger kan ik het niet zeggen. Na een periode waarin hij zich verloren voelde komt hij hier thuis van een bijeenkomst met vrienden.

Alles wat ertoe deed had lange tijd ver van mij weg gestaan, maar met mijn vrienden was mijn oprechte belangstelling voor het leven teruggekeerd. Innerlijke waarden die op sterven na dood waren geweest, zouden herleven: Beschutting. Heelheid. Hoop. Tevreden hing ik mijn jas op en ging naar bed. Het universum was opnieuw gerangschikt.

Hoe mooi als er wereldwijd zulke eilandjes zijn.

Een prachtige droom. Wie weet. We weten wat we kunnen. Werken aan een stukje universum.

Bij de afbeelding:  Giacometti (1901 – 1966) – Stadsplein

Wilna Zonneveld