Een boek dat je bezig houdt en na lezen zorgt dat je het weer opnieuw leest en opnieuw. Heb je dat ook wel eens? Mij overkwam het met een boek van Dirk de Wachter. Hij is psychiater en therapeut en vast nog veel meer. “Wachten, een levenshouding” heet dat boek. Zo’n titel met een schrijver die zo’n achternaam heeft, dat intrigeerde mij vooraf al.

Waar gaat dat boek over? Over wachten in allerlei situaties. En wat wachten met je doet. Ik heb het boek ervaren als een pleidooi voor bedachtzaam zijn en de tijd durven nemen. En te genieten van het wachten en welke onverwachte (!) dingen je dan kunnen overkomen.

Zo maakten we tijdens onze vakantie mee dat we in een rij stonden te wachten om met een kabelbaan naar de overkant te gaan. Zes mensen per keer.  Er stonden ruim 20 mensen te wachten. Dan sta je bij elkaar en ineens raakte ik in gesprek. Driekwartier wachten bracht mij een mooi gesprekje en een nieuwe kijk op het wachten.

Wachten in een rij in de supermarkt. De ander, met twee boodschappen in de hand, laten voorgaan, want jij hebt een karretje vol. “Ga maar voor hoor, ik wacht wel even”, brengt lichtheid in je dagelijkse leven. Dirk de Wachter heeft het dan over voorkomendheid, politesse, want hij is Vlaming. Die zachte Vlaamse taal, doorspekt met Franse woorden en zinnen, zorgt bij mij voor een beleving van lichtheid in het boek. Enerzijds wel eens lastig, want Franse zinnen en citaten moet ik dan m.b.v. de computer vertalen. Anderzijds zorgt het dat ik even moet wachten met verder lezen en dat helpt mij weer om de tekst tot me door te laten dringen.

Wachten is niet altijd leuk en geeft soms grote spanningen.

Wachten op een uitslag van een medisch onderzoek. Wat gaat er komen? Slecht nieuws?

Wachten op een loodgieter bij een (grote) lekkage.

Wachten bij iemands sterfbed tot de laatste adem is uitgeblazen.

Aan de hand van Dirk de Wachter liep ik langs filosofen, dichters, schilders en vele anderen.

Schrik niet, het is geen “zwaar” boek om te lezen, ook niet heel dik en de verschillende hoofdstukken kun je rustig stuk voor stuk lezen. Bouw tijd in om het te laten bezinken, en … wacht rustig af wat het bij je oproept.

Een eye-opener voor mij is de vaststelling dat een gedicht schrijven voor de dichter een proces van wachten is. Wachten op de woorden en zinnen, die zorgen dat wat je voelt en bedoelt op papier komt. ‘Wachten op inspiratie’ zeggen we dan wel eens.

Maar voor de lezer is het evenzo wachten. Wat gaat er komen, wat gaat het mij brengen? Een spanningsvol wachten, net als bij het Sinterklaasfeest, of je verjaardag. Een gedicht of boek lezen vraagt van mij tijd en wachten: tijd om te lezen, te herlezen en te wachten op wat het bij mij oproept.

Veel columns op deze website bevatten gedichten of delen daarvan.

Met die traditie breek ik niet graag, want De Wachter eindigt zijn boek met het gedicht “Eb” van Vasalis wat ik weer mag doorgeven aan jou:

Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door ’t ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.

Laten we maar eens wachten op wat het allemaal te weeg brengt bij jou en bij mij.

Zie je graag in ons Witte Kerkje, waar vaak de mooiste gesprekken ontstaan.

Daar kun je gewoon op wachten.

Gert van Dalen