Het is misschien een beetje kort door de bocht , maar “Vrijzinnigen” staan doorgaans bekend om hun rationele, no nonsense- levenshouding. We nemen niet alles aan voor zoete koek, we overdenken en beredeneren

en kunnen elkaar met ernstige gezichten vertellen, dat we zelf verantwoordelijkheid moeten nemen voor alles wat we doen en laten.

Kom maar niet aan met liedjes als: “stil maar, wacht maar..  etc” daar gaat menig vrijzinnig kapsel recht van overeind staan.

Ik hoor het in gedachten mijn vader nog zeggen:  “Je hebt je hersens niet voor niets gekregen. Gebruik ze!  Blijf met je voeten op de grond”

Ik snap best wat hij bedoelde.

Tegelijk denk ik ook aan de woorden van de dichteres Carla Pols, die zei:  “Wie met zijn voeten op de grond blijft staan, komt niet ver”.

En ondertussen had mijn vader gedurende  de oorlogsjaren en  tijdens de ramp  van ’53 ervaringen, die uitstegen boven alles wat “begrijpelijk” is.

Dat  troostende Mysterie waar ik geen woorden voor vind….wat is dat toch een wonderlijk iets. Het verstopt zich  in onvermoede beelden, klanken, woorden en raakt ons diep van binnen.

Soms ontmoeten we iets van die dimensie, die verder reikt dan onze ratio tijdens onze zondagse ontmoetingen in het Witte kerkje.

Iets in een lied ,een tekst , een melodie of een gesprekje na afloop  kan dan een snaar in ons beroeren.

Maar kerken hebben zeker niet het alleenrecht op dergelijke troost-ervaringen.

Anke Bijlsma, cultuur-ambassadrice en theatermaakster uit Friesland  schreef er vorig jaar  een column in Trouw over.

Zij kreeg te maken met een dubbel verdriet. Eerst overleed – volstrekt onverwacht-  haar man en een paar maanden later kreeg ze in een slecht nieuwsgesprek te horen dat zij kanker onder de leden had.

Ze stapte met haar dubbele verdriet  de Friese zeedijk op en zag hoe de wolken door de lucht joegen.

En daar brak plotseling de zon door de wolken heen.

Totaal onvoorbereid vielen haar dichtregels in van Gerard Reve. Ze  droegen haar door dat inktzwarte gevoel heen. Ze schrijft daarover: “Vraag me niet of het waar is. Wat maakt mij dat uit. Op dat moment was het net of er met heel veel warmte over mij werd gewaakt en op mij geschenen.”

Eigenlijk geloof ik niets

en twijfel ik  aan alles, zelfs aan U

maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,

dan denk ik dat Gij liefde zijt en eenzaam

en dat, in dezelfde wanhoop,

Gij mij zoekt , zoals ik U .

                                                Gerard Reve

 Minny