’s Morgens vroeg door de dauw en mist naar de brievenbus. Ik loop onverhoeds door een spinnen- web. Voel een wirwar aan klevende draden. Arme spin. Vis de krant uit de bus. Een wirwar aan bevroren conflicten wereldwijd. Arme mens. De spin kruipt iets verderop en begint opnieuw.

Doet omdat hij weet hoe het moet. De rups bouwt draad voor draad aan zijn cocon.

Dappere spin. Dappere rups.

Ivo schreef:

Op vertrouwen aangewezen

bouwt de rups aan zijn cocon

Weet nog niets van vlindervleugels,

wist niet, dat hij vliegen kon.

En de mens?

Zestig procent hoort bij het stille midden benoemde Marianne van Praag afgelopen zondag. Het midden dat zich ver houdt van polariseren. Een kansrijk gebied. Hoe geven we stem aan dat stille midden? En dan vooral de juiste stem? Hannah Arendt benadrukt dat we pas in ons handelen en spreken ten overstaan van anderen kunnen tonen wie we zijn.

Ja dat spreken. Woorden eenmaal uitgesproken…Een kans en een risico.

Welke woorden voeden we? Die van onze angsten? Of van onze vergezichten? Dat eist moed.

Dan het handelen. Wat echt alóm goed voor de wereld is zouden we graag inzetten.

Dankbaar lees ik  Levinas:

Tussen alle verwording van menselijke verhoudingen houdt de goedheid stand. Ze blijft mogelijk, ook al kan ze nooit een systeem of sociaal regime worden…De kleine goedheid is fragiel ….. Ze is een goedheid zonder getuigen, in stilte voltrokken, bescheiden, zonder triomf. Ze kruipt overeind zoals een platgetrapt grassprietje zich weer opricht. Ze is misschien wel ‘gek’ een ‘dwaze goedheid’, maar ze is tegelijk het meest menselijke in de mens. Ze wint nooit, maar ze wordt ook nooit overwonnen.

Misschien ligt hier een kans. Voor het stille midden. Zoals ook nu weer in stilte kringen van paddenstoelen verschijnen. Betrouwbaar gezamenlijk netwerk van myceliumdraden. Langdradige processen die niet doodbloeden. Groei mogelijk maken. Een oerverschijnsel dat klopt vanuit de diepere lagen. Dankzij elkaar. En daarmee betekenisvol. Boven die diepere lagen de grassprietjes. Die buigen onder lasten. En toch niet breken. “Leven betekent beginnen, telkens opnieuw beginnen”. zegt Cesar Pavese.

Terwille van de grazige groene weiden met ontelbaar veel veerkrachtige grassprieten.

Het laatste woord aan Ivo uit zijn lied Er binnen in

Ten diepste onverwoordbaar
iets zingt het hoogste lied

een melodie met tranen

te grijpen valt het niet
te vangen noch te vatten

geen regel en geen vuist

je ziet het door de vingers

het waait het leeft het bruist

want alle alle malen

in weer en tegenwind

als alles even stil werd

onverwacht bemind.

Wilna Zonneveld