Wellicht is bovenstaande afbeelding bekend. Veelal ingezet bij trainingen rond te verbeteren  communicatie. Gebeurt hier echter voorbij de woorden misschien toch iets wezenlijks? Of hebben we te maken met een Babylonische spraakverwarring? In elk geval met verwarring. Ivo’s uitspraak popt op: “Beter verwarring dan verstarring”. Vanuit de Babylonische invalshoek leidt hoogmoed tot onderling onbegrip. Dus verstarring. Dat is geenszins aan de orde bij de uitwisseling rond de hond. De vragensteller is keer op keer geïnteresseerd. Bij hem komt de verbeeldingskracht volop aan bod. De trotse nieuwe eigenaar reageert enthousiast op elke vraag en kan zo zijn vreugde delen. De gesprekspartners beëindigen voldaan de geanimeerde uitwisseling. Het was een vergenoegd samenzijn.  Geen sprake van onderling onbegrip.  En of de hond nu zwart, wit, gevlekt, lang-of kortharig is, hij kwispelt er niet minder om.

Voorbij de woorden gebeurt er in het gedicht van Joke van Leeuwen (* 1952) ook iets opmerkelijks.

Wil je met me naar toejeweetwel?

toejeweetwel?

toejeweetwel?

Wil je met me naar

toejeweetwelwaar?

Ja, ik wil met jou

naar hoeheettut,

naar hoeheettut,

ja ik wil met jou

naar hoeheettutnou.

Gaan we samen in de dinges

en de weetnietmeerzovlug,

even naar de komwatwasset

en dan weer naar huis terug.

Een uitnodiging met elkaar iets te ondernemen. Woordvindings-probleem ten spijt. Jij- ik – wij samen-: dat staat er trefzeker. Voor de terugkeer naar huis hoeven ook geen woorden gezocht. Vast en zeker herkennen we het zoeken naar woorden of namen. In de hoop dat dit geen beledigende aanname is. Evengoed leef ik graag van de hoop. Achter de worsteling met woorden ligt glashelder de wens naar gezamenlijkheid. Naar samen op weg gaan. Hoeheettut.  Om op het eigen rustpunt terug te kunnen keren.

Roek Lips haalt in zijn werk Wie kies je om te zijn de Grieks-Amerikaanse evolutiebioloog Elisabeth Sahtouris (*1936-2024) aan. “Alle levende organismen hebben een rijpingscyclus doorgemaakt van de eerste cel tot de levende organismen die ze zijn geworden. Van identiteitsontwikkeling en concurrentie tot volwassen samenwerking en vreedzame onderlinge afhankelijkheid…..Zonder die eigenschappen is het voor een organisme onmogelijk om lange tijd te overleven”. Zij wijst vanuit haar vakgebied op een mogelijke overeenkomst met de ontwikkeling van de mensheid.

Dat herkennen we. Een samenzijn met goede intenties en warmhartigheid. Vreedzame afhankelijkheid in het op weg gaan. Dan is inhoud ondergeschikt. De samenwerking  is de kracht. Juiste inhoud kunnen we nalezen, terugkijken of luisteren. We zijn het spoor niet bijster als we ons onbeholpen uitdrukken of het gesprek de lading niet dekt. We dromen gezamenlijk van prachtige vergezichten en lopen met elkaar het spoor van verlangen.

Hier ben ik

Hier ben ik, ik woon hier

in uw naam, in vier heilige letters

heb ik een dak boven mijn hoofd

zoals een wandelaar aan de rivier

thuiskomt in het gakken van de ganzen

hier ben ik, beloofd is beloofd.

Anton Ent (*1939)

Wilna Zonneveld